Donderdag 2 februari 2012. Ik ben uitgenodigd voor “Made in Rotterdam (2)” in Pathé 4. Volgens het programma “een staalkaart van Rotterdams talent, samengesteld door het IFFR en het Rotterdam Media Fonds, bestaande uit animatie, dansfilm, fictie en (experimentele) documentaire.”
De spreker van het IFFR neemt in tenenkrommend Engels het woord. De zaal is vol, maar het zijn de afwezigen die de show stelen. De twee weken geleden overleden danser Ton Lutgerink, schittert in de dansfilm “Nol King Ruter”. Filmkijkers die moeite hebben met het interpreteren van de choreografische verhaallijn, zoals ik, worden in deze film geholpen door de semidocumentaire aanpak en begrijpen al snel dat de film gaat over vergankelijkheid en fysieke aftakeling. Een fraai gefilmde ode aan de kracht en pracht van het menselijk lichaam.
“Bad Luck City” van Authentic Boys brengt me terug op aarde, waar een hedendaagse ‘urban cowboy’ zijn trieste bestaan lijdt. De ultrarauwe zwartwitbeelden zijn prachtig, maar de nagespeelde Amerikaanse elementen van jager, cowboy, bowling en blues lyrics dragen voor mij niet bij aan een ‘urban’ beeld.
Ook in “Ning” ontbreken de kleuren en daar houdt de vergelijking dan wel mee op. De film wordt door regisseuse Lichun Tseng aangekondigd als ‘contemplative’, maar het lukt mij maar niet om enige richting aan mijn bespiegelingen te geven, waardoor deze korte film voor mij al snel te lang duurt. Kennelijk ben ik niet de enige, want een aantal bezoekers begint halverwege alvast met applaudisseren. Niet alleen hierdoor sterft de film in schoonheid.
De tweede afwezige vanavond is producer Leo Verheul, die samen met Jules Deelder de film “Pablo en Poëzie” zou aankondigen. “Ik weet er ook niks van”, verklaart Deelder verontschuldigend.
De film gaat over de reis van Deelder en Verheul naar Medellin. Deze stad, die decennia lang onder vuur lag in de strijd tegen de terreur van drugsbaron Pablo Escobar, verheft zich elk jaar uit haar as tijdens het Festival Internacional de Poesía, het grootste poëziefestival ter wereld. Drugs en poëzie, je moet er - in de woorden van Deelder - een neus voor hebben. Naarmate het festival vordert en terwijl Deelder zijn humorvolle gedichten op het Colombiaanse publiek afvuurt, wordt het verhaal van Pablo Escobar verteld, tijdens bezoekjes aan de verschillende locaties waar de bloedige geschiedenis zich heeft voltrokken. De film zwaait gevaarlijk heen en weer tussen beide thema’s, maar blijft overeind dankzij de nuchtere humor van de Rotterdamse dichter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten